ఒక గ్రామం – 1000 సంవత్సరాల చరిత్ర

మొదటి బావి… మొదటి చెరువు… మొదటి దేవాలయం… మొదటి పాఠశాల… ఒక గ్రామం వెయ్యేళ్ల ప్రస్థానం

ప్రత్యేక కథనం | తెలంగాణ పవార్ దినపత్రిక

“గ్రామం అంటే కేవలం కొన్ని ఇళ్లు కాదు… అది మన పూర్వికుల కలలు, కష్టం, సంస్కృతి, నాగరికత కలిసిన జీవన గాథ.”

ఈరోజు మీరు చూసే ప్రతి గ్రామం వెనుక ఒక వెయ్యేళ్ల చరిత్ర దాగి ఉంది. ఒకప్పుడు అడవిగా ఉన్న ప్రదేశం… తర్వాత కొందరు కుటుంబాలు వచ్చి నివసించాయి… అక్కడే ఒక బావి తవ్వారు… ఒక చెరువు నిర్మించారు… ఒక దేవాలయం కట్టారు… చివరకు పిల్లలకు చదువు చెప్పేందుకు ఒక చిన్న పాఠశాల ఏర్పడింది. అదే నేటి ఆధునిక గ్రామంగా మారింది.

గ్రామం పుట్టిన రోజు (క్రీ.శ. 1025)

వెయ్యి సంవత్సరాల క్రితం ఈ ప్రాంతమంతా దట్టమైన అడవి. అడవి జంతువులు, చిన్న వాగులు, పెద్ద చెట్లు మాత్రమే కనిపించేవి.

ఒక రోజు ఐదు రైతు కుటుంబాలు మంచి నేల కోసం ఈ ప్రాంతానికి వచ్చాయి. నీరు ఉన్న ప్రదేశాన్ని చూసి ఇక్కడే నివసించాలని నిర్ణయించుకున్నాయి.

అదే గ్రామానికి మొదటి అడుగు.

మొదటి బావి, శ్రీధారాపురం – మొదటి బావి 

కారణంగా ఏర్పడిన గ్రామం.

నీరు లేకపోతే జీవితం లేదు.

గ్రామ పెద్దలు అందరూ కలిసి చేతులతోనే ఒక బావి తవ్వారు. రోజులు కాదు… నెలల పాటు శ్రమించారు.

ఒకరోజు భూమిలో నీరు ఉబికి వచ్చింది.

ఆ రోజు గ్రామమంతా పండుగ చేసుకుంది.

ఆ బావి నుంచే తాగునీరు… వంటనీరు… పశువుల నీరు… అన్నీ అందేవి.

గ్రామంలో మొదటి అభివృద్ధి అదే.

మొదటి చెరువు, చెరువుపల్లి – చెరువు ఆధారంగా అభివృద్ధి చెందిన గ్రామం

వర్షపు నీరు వృథా కాకూడదని గ్రామ ప్రజలు కలిసి పెద్ద చెరువు నిర్మించారు.

ప్రతి కుటుంబం ఒక రాయి మోసింది.

ప్రతి రైతు ఒక రోజు ఉచితంగా పని చేశాడు.

చెరువు పూర్తయ్యాక గ్రామంలో పంటలు పండాయి.

ఎండలు వచ్చినా గ్రామం దాహంతో బాధపడలేదు.

అప్పటి నుంచి చెరువు గ్రామ హృదయంగా మారింది.

మొదటి దేవాలయం

గ్రామం అభివృద్ధి చెందడంతో ప్రజలు ఒక చిన్న దేవాలయం నిర్మించారు.

మట్టి గోడలు…

తాటి ఆకుల పైకప్పు…

ఒక చిన్న రాతి విగ్రహం…

అంతే.

ప్రతి పండుగ అక్కడే జరిగేది.

గ్రామ సభ కూడా అదే దేవాలయం ముందు జరిగేది.

వివాదాలు అక్కడే పరిష్కారం అయ్యేవి.

మొదటి పాఠశాల

ఒక పెద్ద చెట్టు కింద గురువు పిల్లలకు అక్షరాలు నేర్పేవాడు.

నల్లబల్ల లేదు.

బెంచీలు లేవు.

స్లేట్లు మాత్రమే.

ఇసుకలో అక్షరాలు రాసేవారు.

“అ” నేర్చుకున్న రోజు ప్రతి తల్లిదండ్రి ఆనందపడేవాడు.

గురువుకు ఇచ్చిన గౌరవం

గురువు గ్రామంలో అత్యంత గౌరవనీయుడు.

పిల్లలు గురువు కనిపిస్తే వెంటనే లేచి చేతులు జోడించి నమస్కరించేవారు.

పాఠశాలలోకి చెప్పులు వేసుకుని వెళ్లేవారు కాదు.

గురువు కూర్చోకముందు విద్యార్థులు కూర్చునేవారు కాదు.

పాఠం పూర్తయ్యాక…

“గురుర్ బ్రహ్మా గురుర్ విష్ణుః…”

అని ప్రార్థన చేసి ఇంటికి వెళ్లేవారు.

పంట కోత వచ్చినప్పుడు ప్రతి రైతు తన పంటలో కొంత భాగం గురువుకి గురుదక్షిణగా ఇచ్చేవాడు.

అది డబ్బు కాదు…

గౌరవం.

మొదటి రెవెన్యూ రికార్డు

గ్రామం పెరిగింది.

పొలాలు పెరిగాయి.

భూమికి హద్దులు నిర్ణయించారు.

గ్రామ కరణం భూమి వివరాలు తాళపత్రాలపై నమోదు చేశాడు.

తర్వాత రాగి ఫలకాలపై, ఆపై కాగితాలపై రికార్డులు తయారయ్యాయి.

కాలక్రమేణా సర్వే నంబర్లు వచ్చాయి.

పహాణి వచ్చింది.

1-B వచ్చింది.

నేడు డిజిటల్ భూ రికార్డులు అందుబాటులో ఉన్నాయి.

మారుతున్న గ్రామం

కాలం మారింది.

విద్యుత్ వచ్చింది.

రోడ్లు వచ్చాయి.

పాఠశాల భవనం వచ్చింది.

ఆసుపత్రి వచ్చింది.

పంచాయతీ కార్యాలయం ఏర్పడింది.

ఇంటర్నెట్ వచ్చింది.

పిల్లలు ఇప్పుడు ప్రపంచంతో మాట్లాడుతున్నారు.

ఈరోజు గ్రామం

ఇప్పుడు అదే గ్రామంలో…

• సిమెంట్ రోడ్లు

• ప్రభుత్వ పాఠశాల

• అంగన్‌వాడీ

• గ్రామ సచివాలయం

• రైతు వేదిక

• డిజిటల్ భూ రికార్డులు

• CCTV

• ఇంటర్నెట్

• మొబైల్ బ్యాంకింగ్

అన్నీ ఉన్నాయి.

కానీ…

ఆ మొదటి బావి…

ఆ మొదటి చెరువు…

ఆ మొదటి గురువు…

ఆ మొదటి దేవాలయం…

ఇవే ఈ గ్రామానికి అసలు పునాదులు.

ముగింపు

“ఒక గ్రామం ఒక్క రోజులో పుట్టదు. తరతరాల కష్టం, నీటి కోసం పోరాటం, విద్య కోసం తపన, దేవుడిపై విశ్వాసం, గురువుపై గౌరవం, రైతు చెమట… ఇవన్నీ కలిసి ఒక గ్రామాన్ని నిర్మిస్తాయి. ఆ చరిత్రను తెలుసుకోవడం అంటే మన మూలాలను తెలుసుకోవడమే.”